به نام دوست

سلام...

امروز وقتی داشتم اخبار رو توی وبلاگ‌ها و وبسایت‌ها دنبال می‌کرد، با خبری روبرو شدم که هیچ انتظارش را نداشتم؛ خبر این بود که مایکل جکسن ستاره موسیقی پاپ در سن ۵۰ سالگی فوت کرد.

کسی نیست که این افسانه موسیقی را به خوبی نشناسد! مایکل جکسن ستاره‌ای که سال‌ها جوانان را با اهنگ‌های خود مشغول کرده بود و برترین سرگرم کننده تمام دوران‌ها انتخاب شد. او سلطان موسیقی پاپ بود و با ثبت رکورد پرفروشترین آلبوم، نام خود را جاودانه کرد. اگر این اواخر زندگی او را نادیده بگیریم (که همه این مشکلات اواخر زندگی او، این رسانه‌های زرد بودنند که او را به حاشیه بردنند.) او یکی از نخبگان تاریخ موسیقی به حساب می‌آید که هیچگاه از اذهان فراموش نخواهد شد.

جوان‌های ده ۸۰ و ۹۰ میلادی و یا همان ۶۰ و ۷۰ خودمان، خوب این ستاره را به یاد دارند و خاطرات خوشی را با اهنگ‌های این خواننده پاپ به یاد می‌اورند و آه‌ی از ته دل می‌کشند و به روزهای گذشته فکر می‌کنند و الی آخر...

معرفی کوتاه از ویکی پدیا: مایکل جوزف جکسن (زادهٔ ۲۹ اوت ۱۹۵۸، درگذشته ۲۵ ژوئن ۲۰۰۹) موسیقیدان، سرگرمی‌ساز و بازرگان آمریکایی بود. فرزند هفتم خانوادهٔ جکسن، او فعالیت حرفه‌ای خود را در عرصهٔ موسیقی از سن ۱۱ سالگی بعنوان یکی از اعضای گروه جکسن فایو آغاز نمود و در حالی که هنوز عضوی از گروه بود، در سال ۱۹۷۱ کار خود را به عنوان یک تک‌خوان شروع کرد. او را سلطان پاپ می‌نامند، پنج آلبوم از آلبوم‌های استودیویی او جزء پر فروش ترین آلبوم‌های جهان هستند: (جدا از بقیه، دلهره آور، بد، خطرناک، تاریخ.)

در اوایل دهه هشتاد میلادی، او به عنوان برترین نماد موسیقی پاپ، و اولین سرگرمی ساز آمریکایی آفریقایی تبار شناخته شد که موج قدرتمند و ساختار شکنی عمیقی را بنیانگذاری نمود، آغاز این موج از شبکهٔ MTV بود. محبوبیت موزیک ویدئوهای او مثل «بیلی جین»، «بزن به چاک» و «Thriller» (دلهره آور)، باعث تحول ساختار موزیک ویدئو به صورت یک فرم هنری و ابزار تبلیغاتی شد، و شبکهٔ تازه تاسیس MTV را به شهرت رساند. در دههٔ نود نیز ویدئوهایی مثل «Black or White» و «Scream»، آثار جکسن را به طور مداوم در لیست برنامه‌های اصلی MTV قرار داد. جکسن با اجراهای روی صحنه و موزیک ویدیوهایش، حرکات تکنیکی پیچیدهٔ رقص مثل روبات و مون واک را به محبوبیت رساند. شیوهٔ منحصر به فرد او در موسیقی و سبک آوازش، تعداد بیشماری از هنرمندان هیپ هاپ، پاپ و آر اند بی معاصر را تحت تاثیر قرار داد.

باقی معرفی‌نامه مایکل جکسن را در ویکی پدیا بخوانید.

روحش شاد و یادش گرامی باد این ستاره.

به نام دوست

نخستین تصویر از راسل کرو در هیبت رابین هود منتشر شد. او اخیرا در فیلم State Of Play بازی کرده است. رابین هود را این بار ریدلی اسکات میسازد و باز هم رفیق همیشگی‌اش را به عنوان بازیگر در کنار خود خواهد داشت. راسل کروی ۴۵ ساله بعد از سال ۲۰۰۰ دوباره به حال و هوای گلادیاتورها بازگشته است.

موها، فیزیک، چهره و تیر و کمان، همه او را شبیه رابین هود می کند اما طبق تصویر خبری از کلاه معرف هود نیست. اما به غیر از این مورد کرو به شدت قرون وسطایی شده است.

این پروژه که تا به امروز  رابین هود نام گذاری شده تنها دو هفته است که کلید خورده بنابراین خیلی زود است که تصویری از آن منتشر شود. این فیلم در تابستان آینده اکران خواهد شد.

به نام دوست

سلام همون طور که قول داده بودم گزارشی از سفر شان پن به ایران را برای شما اماده کردم از این که طول کشید ببخشید٬ خوب من امتحانام شروع شده بود نمی تونستم اپ کنم.

سفر شان پن به ایران:

شان پن(Sean Pen)بازیگر امریکایی که به عنوان خبر نگار روزنامه سن فرانسیسکو کرونیکل در آستانه برگزاری انتخابات ریاست جمهوری به ایران آمده بود .

در این گزارش آمده است :
هفته پیش از انتخابات ریاست جمهوری ایران است. نامزدها اعتبار یکدیگر را نشانه رفته اند. برخی فعالان سیاسی در تلاش برای تحریم انتخابات هستند. ترافیک و آلودگی شهر را خفه کرده است. چپگراها از نامزد ایده آلیستی حمایت می کنند که شانس پیروزی ندارد. وعاظ مخاطبان خود را به سوی راستی ها فرامی خوانند. رسانه ها تحت نفوذ قدرت حاکم هستند و اگر آن را به مبارزه بطلبند، به زندان می افتند.
 
دانشجویان دم از حقوق بشر می زنند و بنیادگرایان به انکار خواسته های آنها می پردازند. اینجا فرهنگی است آغشته به عشق به سینما. عشق به براد پیت، به آنجلینا جولی و هر آنچه نام استیون اسپیلبرگ بر خود دارد. اینجا سرزمین انرژی هسته ای است؛ جایی که لابی های حقوق مذهبی بطرز مؤثری مرز میان سیاست و دیانت را از بین برده اند. اما اینجا در عین حال سرزمین مردمان خوب و میهمان نواز هم هست. وقتی تیم ملی در یک رقابت بزرگ برنده می شوند، رقص و روبوسی و نوشیدنی و مواد به خیابان ها می آیند. تعداد زنان دانش آموخته دانشگاهها بیشتر می شود و مناصب دولتی را بیش از پیش اشغال می کنند. به نظرتان آشنا نیامد؟ کمی صبر کنید. زنان. به زنان نگاه کنید. همه چیز بر وفق مراد نیست. دارم به زنان فکر می کنم. اینجا ایران است.
 
شان پن در سفرنامه خود از ایران می نویسد: شش هفته پیش بود که با دوست نویسنده ام نورمن سولومون در اتاق نشیمن خانه من دور هم نشستیم تا درباره سفر به ایران تصمیم بگیریم. بعد با ریس ارلیچ روزنامه نگار هم تماس گرفتیم تا به ما بپیوندد. ریس بدون درنگ درخواست روادید کرد. در طی یک ماه و نیم بعد، او به نمایندگی های سازمان ملل و وزارت خانه های خارجه و ارشاد جمهوری اسلامی ایران متوسل شد و سرسختانه خلاف جهت آب بروکراسی های متعدد شنا کرد که همه اینها به گرفتن روادید خبرنگاری انجامید. پروسه گرفتن روادید چند بار برنامه ریزی ما را به هم ریخت و در برنامه سفر تغییر ایجاد کرد.
 
پس از اینکه ویزاها سرانجام دو روز پس از آخرین تاریخ برنامه ریزی شده حرکت ما تأیید شد، به انگلستان رفتم تا همسرم را که آنجا مشغول کار بود ببینم. بعد از ظهر روز هشتم ژوئن، مسابقه تیم ملی ایران را برابر بحرین از تلویزیون کنسولگری ایران در لندن دیدم. پیروزی ایران بر تأسف من به خاطر آخرین تأخیرمان در سفر به ایران افزود....

ادامه متن را در ادامه مطلب ببینید به همراه چند عکس از شان پن در تهران.

به نام دوست

به نام دوست

جک نیكلسون:شايد «جک نیكلسون» پس از چهار دهه فعاليت در عرصه سينما كه سه دهه از آن توام با شهرت بوده است معروف‌ترين ستاره زنده هاليوود باشد به‌طوری كه حتی با بردن نام كوچک او همه متوجه می‌شوند سخن از نيكلسون است. در مراسم اسكار 1983 وقتی مجری گفت «جک» ميلياردها نفر كه به‌طور مستقيم و غيرمستقيم مراسم را دنبال ميی‌كردند فهميدند منظور، جک نيكلسون است و وقتی در سال ۲۰۰۲ كتاب «آشپزی برای جک» منتشر شد، همه می‌‌دانستند اين كتاب برای هيچكس نيست جز جک نيكلسون.

جان جوزف نیکلسون معروف به جک نیکلسون (زادهٔ ۲۲ آوریل ۱۹۳۷ در نپتون، نیوجرسی) با سه جایزهٔ اسکار و هفت جایزهٔ گلدن گلوب در کارنامهٔ حرفه‌ای خود یکی از ستارهای سینما به شمار می‌رود، بازیگر آمریکایی است که به آفریدن شخصیت‌های عصبی مزاج و بعضاً شریر شهرت دارد.

جوایز:

برنده اسكار: ديوانه ای از قفس پريد (۱۹۷۵)- دوران مهرورزی (۱۹۸۳)- بهترين شكل ممكن (۱۹۹۷)

نامزد اسكار:- ايزی رايدر (۱۹۶۹)- پنج قطعه آسان (۱۹۷۰)- آخرين گروه (۱۹۷۳)-محله چينی ها (۱۹۷۴)

-سرخ ها (۱۹۸۱)- شرافت خانواده پريتسی (۱۹۸۵)- آيرون ويد (۱۹۸۷)-چند آدم خوب (۱۹۹۲).